به نام خداوندِ حسین (ع)
ما اکنون می توانیم ادعا کنیم که در این جامعه ی اسلامی (و در این دولت حقه) به عدالت دست یافته ایم و همه چیز تحت کنترل است . ما طی ۲۹ سال که از انقلاب می گذرد توانسته ایم فرهنگ مردم را بالا ببریم به گونه ای که اکنون نه تنها به لحاظ اقتصادی هیچ مشکلی وجود ندارد و تازه هر ایرانی تا سال آینده دارای یک ویلا با مساحت ۱۰ هکتار در منطقه ی دریاکنار و یک دستگاه بنز تولید ایرانخو درو خواهد بود بلکه حتی برای دانسته های مردم هم عدالت و اعتدال رعایت می شود . ما برای بالا بردن سطح فرهنگ و معرفت مردم نسبت به دوران تاریک ستمشاهی . سعی کردیم با معرفی بزرگان علم و ادب و هنر و اسطوره های عدالت . تقوی و ساده زیستی جایگزینهایی را به جای خوانندگان و بازیگران مبتذل و فیلمهای مستهجن . جامعه را از فقدان تفکر و خیالبافی نجات دهیم .
حالا برای روشن تر شدن موضوع چند مثال را بیان میکنیم : مثلا قبلا (قبل از انقلاب) مردم علاقه ی شدیدی به گوگوش و داریوش داشته اند و ما برای جایگزینی علاقه مردم به اینگونه خوانندگان و بازیگران و ترویج فساد و خصوصا به جای علاقه به فیلم و سینمای مستهجن . سینمای اسلامی و معنا گرا را در راستای ترویج دین و اخلاق اسلامی عرضه کردیم و علاقه ی مردم را به افرادی درست و حسابی مثل گلزار و گلشیفته فراهانی و امین( بی)حیا یی و بنیامین رو جایگزین کردیم و سعی کردیم برای قرار گرفتن در مسیر پیشرفت و توسعه حتی موسیقی کهنه مان را با سازهای جدید تعدیل کنیم و جناب اصفهانی در این زمینه واقعا مردم ایران را مدیون خود کرده اند . همچنین برای ترویج خلاق سلامی فیلمهای بسیاری ساخته شده که به کودکان از همان بچگی یاد می دهد که باید که طرز رفتار آنها با بزرگتر ها و ورود آنها به جامعه به چه ترتیبی باید باشد (به فیلم صد راه برای ذله کردن پدر و مادر ها و رؤیای خیس می توان اشاره کرد) همچنین فیلمها زیادی ساته شده که در آن اخلاق نبوی را با (دوستان و ) دشمنان نشان میدهد و هر ساله تعداد زیادی از آنها در هفته ی ۸ سال دفاع صددرصد مقدس نمایش داده می شود . و. برای قهرمان پروری هم جایگزین بتمن و سوپر من را اسپایدرمن قرار داده ایم ( که شاید در آینده جای امامان را که دیگر کهنه شده ند به آنها بدهیم خودتان قضاوت کنید که موقع انجام یک کار دشوار استفاده از عبارت " یا اسپایدر من " جذاب تر و با کلا تر نیست ؟ )
ما حتی در برنامه ی کودک هم از سینمای واقیت گرا و مذهب گرا استفاده می کنیم و "دیجیمون" مثال خوبی است .
و برای مثالی دیگر قبل از انقلاب اغلب مردم با علما آشنایی کافی نداشتند اما اکنون می بینیم که تمام علما در همان بدو توفًا(فوت) به مردم معرفی میشوند . مثل دیروز و امروزی که تعداد کثیری از مردم با آیت الله مجتهدی تهرانی و دکتر سید جعفر شهیدی آشنا شدند .
آیا این عین عدالت (یا بحشی از آن) است که هر ایرانی حداقل یک فیلم از محمد رضا گلزار یا امین بی حیا دیده است (و شاید یک برنامه با مجری گری شهریار یا حسنی) اما شاید حتی یک بار هم نام "مجتهدی تهرانی" یا "حق شناس" را قبل از فوتشان نشنیده باشد (چه رسد به اسم کتابی از آنها) ؟
آیا این انصاف است که این همه روزنامه و شبکه ی خبری در طول خیلی سال . تنها سخنی که در مورد آنها بگویند ساعت تشییع جنازه ی آنها باشد ؟
